Persoonlijk blog

Een terugblik op 2017

2017…wat een jaar

Vol leuke en minder leuke momenten.
Maar bijzonder was mijn 2017 zeker.

Een verdrietig begin

Mijn jaar begon eigenlijk al behoorlijk heftig.
Met oudejaarsavond van 2016 naar 2017 om vijf uur savonds kreeg ik een miskraam.
Op 1 januari om negen uur sochtends zat ik bij de verloskundige om te checken of het werkelijk een miskraam was en of mijn lichaam het op de “juiste” manier afstootte.
Mijn zwangerschap was pril geweest, zes weekjes kort.
Niet een heel fijne manier om het nieuwe jaar te starten.
Maar ik bleef hoop houden dat 2017 veel meer moois te bieden had en niet alleen dit verdrietige begin.

Gebrek aan grenzen

Waar ik ondertussen al langere tijd tegenaan liep was een probleem met grenzen aangeven.
Ook herkende ik niet altijd voortekenen dat iemand te ver ging.
Bij twijfel veegde ik het vaak weg van ach het zal wel niet zo bedoeld zijn, ik zal het wel verkeerd begrepen hebben.

Ik zat toendertijd bij een dagbesteding, zingen en theater. Heerlijk!!
Kon mezelf daar compleet in kwijt en heb daar ook wat zelfvertrouwen weten op te bouwen.
Want hey, optreden is best griezelig!!

Ik wist al snel mijn problemenmagneet weer te activeren

Bij de dagbesteding had ik helaas wel een bepaalde invloed op het mannelijk geslacht.
Ik zag het eerst nog niet als “helaas”, ik vond het best fijn om “gewaardeerd” te worden.
En ik herkende niet de voortekenen dat het allemaal niet zo onschuldig was.
Ik bleef dingen van tafel vegen en goedpraten… tot het toch echt te ver ging en ik er niet langer omheen kon dat er een probleem was.

Ik weet even niet hoeveel ik erover kwijt wil in dit blog.
Maar het kwam erop neer dat zoiezo een aantal perse altijd eventjes aan me moesten zitten.
Vrij onschuldig wel, gewoon even een schouderklopje soms, maar als dingen eenmaal een grens overgaan kan je ook die dingen niet meer hebben.
Het was te veel, en er werd niet geluisterd naar een vriendelijk verzoek om asjeblieft van me af te blijven.
Waarschijnlijk door de vriendelijke glimlach bij dat verzoek.
Wanthey, ik wou nou ook weer niet overdrijven.
Het was vriendelijk bedoeld van diegene, zei ik tegen mezelf.
Er zat geen kwaad in, probeerde ik mezelf te overtuigen.

Wat minder onschuldig was is dat er eentje was die zover ging dat het aanranding te noemen was.
Dit was al eigenlijk best lang zo, dealde daar al mee sinds augustus 2016.
Maar dat was ook niet in 1x onstaan.
En voor je goed en wel doorhebt wat er aan de hand is is er al een vijandige hand waar je die niet hebben wilt.

Tijd om eerlijk te zijn tegen de begeleiding

Want ik zat er zo diep ingedraaid dat ik er zelf niet meer uit kwam.
Ik voelde me zo machteloos en onveilig.
Tegelijkertijd kon het me eigenlijk ook niet zoveel schelen, door mijn verleden een behoorlijke muur om me heen gebouwd waardoor ongewenste aanrakingen niet binnenkomen.
Mijn hoofd reageerde er wel op met angsten en somberheid.
Wat natuurlijk niet zo raar is.

De begeleiding veegde mijn hulpvraag van tafel.
Ik werd totaal niet serieus genomen.
Kreeg hooguit wat tips, want het probleem zit natuurlijk bij mij.
Eerst werd dat gegooid op het feit dat ik te lief ben en mijn grenzen niet goed aangeef.
Ehm, ja, dat klopt…ik heb dus hulp nodig!!

Vervolgens werd het erop gegooid dat ik het waarschijnlijk uitlokte.
Dat ik toch wel heel schattig en uitdagend uit mijn ogen kijk.
Dat de mannen kwetsbaar zijn en dat ik hun in de problemen breng.

Ik wist nu helemaal niet meer wat ik moest doen en bouwde een nog hoger muurtje om me heen.
De aanrakingen stopten niet. Ze kwamen echter niet meer bij mij binnen.

Maar toen…

Veranderde er toch iets in mij.
Er kwam een soort kracht in me naar boven en ik begon te schoppen tegen alles om me heen.
De begeleiding nam me niet serieus?
Nou dan vertelde ik het toch gewoon tegen de andere deelnemers.
Niet dat hun er echt iets mee konden maar ik wou losbreken, me niet langer schamen en verstoppen.

Tijdens theater ging ik het naspelen.
Ik was een bommetje frustratie dat zich ging uiten.
Ook ging ik serieuzer het gesprek aan me de begeleiding, met hulp.
Ik liet me niet langer zo behandelen, want ik kon me niet vinden in hun visie.
Dit was voor mij geen veilige situatie en het kon niet langer zo doorgaan.

Wegens gebrek aan bewijs konden ze niet veel voor me doen.
Uiteindelijk is besloten dat ze zowel mij als de griezel gingen schorsen omdat dit teveel onrust in de groep bracht.

Ik ben er nooitmeer teruggekeerd.
Met veel moeite heb ik theater en zang achter me gelaten.
Dit doet me soms nogsteeds verdriet.

Bommetje

Net zei ik bommetje frustratie.
Eigenlijk is dat niet de juiste bewoording.
Hormonaal bommetje is passender, want jawel, ten tijde van mijn rebellie was ik zwanger!!
Ik wist dat alleen toen nog niet.
Kwam daar natuurlijk heel snel achter.

In het begin had ik wel bloedingen.
Wat een onrust gaf dat!!
Een aantal keer was ik er zeker van een miskraam te hebben.
Dit bleek gelukkig niet het geval.

Het was voor mij een periode vol angst en onzekerheid.
Vroeg me regelmatig af of het me wel gegund was.

Ik tikte de drie maanden aan

Het eerste trimester was voorbij en ik droeg een kindje bij me.
Tijd om het prachtige nieuws de wereld in te gooien.

Toen ik dit echter tegen mijn moeder vertelde werd er nou niet bepaald blij op gereageerd.
Een aantal dagen later zocht ze ruzie met me via whatsapp.
Dit gaf mij enorm veel onrust en ik besloot het contact te verbreken.
Had al vaker contact verbroken maar nooit volgehouden.
Nu heb ik het wel volgehouden, waarschijnlijk omdat mijn motivatie nu totaal anders is.
Doe het niet meer alleen voor mezelf, doe het ook voor mijn lieve wondertje.

Een prenatale depresssie stak de kop op

De zwangerschap zelf verliep fysiek eigenlijk heel erg goed.
Had nauwelijks zwangerschapskwaaltjes.
Maar voor een poos dus wel een prenatale depressie.

Heb daar hulp voor gezocht.
Geen passende gevonden.
Het sloot allemaal niet echt aan.
De psycholoog die ik had was een vrij botte kerel die er totaal geen kaas van gegeten had.
Toen ik ook een keer bij hem aankwam was het allereerste wat hij zei; “zo! jij word bol!!”.
Kon hem op dat moment wel schieten.
Er waren meer van ditsoort voorvallen en ik ging altijd met een knorrig gevoel weer naar huis.
Dit was geen match…

Heb me weer opnieuw toen ingeschreven bij de ggz.
Maar owjeej wachttijden…
In 2018 ga ik er behandeling krijgen.
Deze afspraak staat al dus dat is positief.

Ik heb mezelf uiteindelijk zonder professionele hulp door de prenatale depressie heengeworsteld.
Ook dealde ik zelf met angsten voor de bevalling.
Wat me wel geholpen heeft was een cursus samen bevallen.
Dat was fijn om te volgen.
In januari 2018 is een terugkomdag met alle baby’s van de andere cursisten er ook bij. Leuk!!

Hoewel ik me vaak eenzaam voelde stond ik niet alleen

Dit jaar heeft me heel veel mooie lieve mensen gebracht!!
Een aantal prachtige vriendschappen hebben zich ontwikkeld die zeer kostbaar voor me zijn.

Ook wat contact met familie wat prettig verloopt.
Hun hebben me ook dingen over mijn ouders en jeugd bij hun kunnen vertellen waar ik niet meer over wist.
Maar waardoor ik des te meer bevestigd ben dat het contact verbreken de juiste keus voor mij is geweest.
Ik heb mijn ouders echter wel een geboortekaartje gestuurd.
Ze mogen weten dat hun kind een kindje gekregen heeft.
Daar stopt het.

Het hoogtepunt was natuurlijk de bevalling

wat een ervaring was dat…een verhaal op zich.
Heb je daar nog niet over gelezen? Voor mijn bevallingsverhaal -> *klik!*

Ik heb de liefste echtgenoot

Door alle worstelingen die ik dit jaar moest doormaken was het voor hem ook nogal pittig.
Hij bleef altijd aan mijn zijde en steunde me compleet.
De bevalling heeft ook een diepe indruk op hem gemaakt en hij is supertrots op mij hoe ik het gedaan heb.
Bjorn geboren zien worden is het mooiste wat hij ooit gezien heeft zegt hij.

Dit was een pittig jaar maar ook zeer zeker gevuld met duizenden lichtpuntjes.
Een helderverlichte sterrenhemel die ervoor zorgde dat ik altijd de kracht vond om door te gaan en ruimte gaf voor wonderlijke gebeurtenissen.
Om het jaar af te sluiten met het grootste wondertje van al, onze prachtige Bjorn.

De lessen van 2017

Wanthey, laten we leren van tegenslagen.
En ook van de mooie dingen! Ook die kunnen je wat leren.
* Grenzen!! Zooo belangrijk om aan te geven, hoe moeilijk ook.
* Bij jezelf blijven. Geloof altijd in jezelf, niet zomaar laten wegblazen.
* Vertrouwen dat het goed komt. Soms zo moeilijk te zien als het even enorm zwaar is. Maar blijf vertrouwen houden.
* Loslaten…al mag ik dit nog wat beter gaan leren. Het is onmogelijk om bij alles de controle te hebben.
* Liefde en positiviteit toelaten.
* Negativiteit mag ik uitsluiten.
* Zeggen wat ik wil. Niet oppotten, het vind altijd een weg naar buiten.
* Leven in het moment.
* Dankbaar zijn en genieten!!

Wees welkom 2018

Een lege pagina die we weer dag voor dag mogen vullen.
Ik ben er klaar voor om 2017 uit te zwaaien.
Deze terugblik is een notendopverhaal maar ik wou niet op alles TE diep ingaan.

In 2018 zal ik weer heel nieuwe avonturen aangaan.
Ik moet opnieuw gaan ontdekken hoe ik mijn dagen (naast het moederschap) wil invullen want dat is in 2017 helemaal verloren gegaan.
Ben erg benieuwd wat er op mijn pad komt.
Fijne jaarwisseling alvast!!
Dat 2018 al je dromen zal laten uitkomen.

3 thoughts on “Een terugblik op 2017

  1. Wat een verhaal toch weer…maar je doet t zo goed. Daar kan je kracht uit halen. Een mooi 2018 voor jou en je gezin??

  2. Wauw wat kostbaar om jou/jullie verhaal te mogen lezen..en wat schrijf je duidelijk en mooi (ik zeg schrijftalentje!)

    Ik wens jou met heel mijn hart stapje voor stapje steeds meer rust door leermomenten en tegelijkertijd door ontspanning en jullie pracht zoon.

    Heel veel liefs.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *