Mamablog

Ik ben prachtig

Ik kijk in de spiegel en voel bewondering en trots.
Owjeez, dit ben ik niet gewend.
Een poosje terug wist ik niet hoe snel ik me van reflecterende beelden moest keren.
Maar nu… nu kijk ik vol waardering.
Ik vind mezelf prachtig.

Mijn bovenbenen zijn nog wat stevig.
Van alle maanden het zwaardere lichaam dragen.
Ze hebben me gebracht waar ik moest zijn en ik kon tot op het laatst nog een goed stuk lopen.
Ik zie geen dikheid, ik zie kracht.

Mijn buik is verre van vlak.
Wel heel zacht en vrij van oneffenheden.
Ik vind het bollere buikje verre van een probleem.
Het was het huis van mijn kindje.
Mijn buik symboliseert leven.

Mijn borsten zijn wat groter.
Gevuld met voeding voor mijn kindje.
En mijn haren zijn mooi lang en vrouwelijk.
Soms een pluk perongeluk gedipt in de babymelk.

Op mijn gezicht zie ik een grote glimlach.
Dankbaarheid dat ik een wondertje in mijn hart mag sluiten.
In mijn ogen zie ik liefde, overvloed aan liefde.
Maar ook een heftige meedogenloosheid om iemand die kwaad wil aan te pakken.

Ik ben prachtig.
Maar hoe anders kijk ik ook naar mezelf dan ik in eerdere tijden heb gedaan.
Want toen keek ik altijd naar wat mis was… niet slank genoeg, niet interessant genoeg,
niet mooi genoeg.
Het idee hebbende dat als je het waagt wel positief over jezelf te denken dan ben je arrogant,
narcistisch, teveel eigendunk.

Ik laat die denkbeelden los.
Ze sluiten niet meer bij mij aan.
Mijn lichaam heeft een enorme prestatie geleverd.
En eigenlijk, als ik terugkijk, heeft mijn lichaam altijd heel goed voor me gezorgd.

Dankjewel lief lichaam.
Ik hou van jou.
Ik hou van mij.

2 thoughts on “Ik ben prachtig

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *