Mamablog

Mijn bevallingsverhaal. De geboorte van Bjorn

Mijn bevallingsverhaal

Ik ben vandaag een weekje moeder.
Tijd voor mijn bevallingsverhaal.
Nu ik het een plekje heb kunnen geven,
en nog vers in het geheugen.

Slapeloze nachten

Op zaterdagavond 9 december begon ik weeen te krijgen.
De verloskundige kwam eventjes controleren maar had 1cm ontsluiting en daar bleef het bij.
De zondag overdag zakte het weer af maar ik was behoorlijk brak want de nacht niet kunnen slapen.
Zondagavond kwamen de weeen terug en hoewel ik probeerde te slapen kon ik dat op mn zwangere buik schrijven.
Op maandag in de vroege ochtend had ik om 06:00uur weeen om de 5 minuten.
Tijd om de verloskundige weer een kijkje te laten nemen.

Tochtje naar het ziekenhuis

Het leek gedurende de dag te vorderen maar bleef hangen op de 3cm.
Aan de blik van de verloskundige kon ik zien dat ze haar bedenkingen had gezien de hevigheid van de zeer pijnlijke weeen.
Buiten lagen een dik pak sneeuw en was het glad, ze adviseerde naar het ziekenhuis te gaan en daar mijn vliezen te breken.
Goed…totaal niet volgens mijn geboorteplan maar veiligheid is het belangrijkste dus hoppa gaan.
Even opzij schuivend dat ik als de doods ben voor ziekenhuizen en alles eromheen.

Natuurlijk verdwaalden ik en Timon weer half in het ziekenhuis en stond ik te puffen tegen een willekeurige muur in het ziekenhuis.
Ik vond de weeen staand vaak beter op te vangen.
Had alleen maar rugweeen en hoewel ik gebruik maakte van een tens kon ik wel door de grond zakken.
En ik was nogeneens zo ver gevorderd!!
De tens haalde wel de scherpste randjes weg.

poeppie

Eenmaal daar brak de verloskundige mijn vliezen, om vervolgens te zeggen “ja, dat dacht ik al”.
Meneertje had in het vruchtwater gepoept en vanaf dat moment was ik “medisch” en werd ik overgedragen aan het ziekenhuispersoneel.
Dus hoppa aan de apparatuur.
Ze hadden wel een enorme skippybal waar ik al hupsend mijn weeen weg kon puffen terwijl ik de bedrand vasthield.
Voor ik het wist kreeg ik meer centimeters ontsluiting.

Bjorn had het moeilijk

Helaas deed Bjorn het niet zo goed op de weeen.
Ik werd op bed gelegd om te kijken of dat uitmaakte maar maakte geen verschil.
Al waren de weeen voor mij een stuk lastiger op te vangen.
Zijn hartslag daalde bij elke wee en ik kreeg een weeenremmer.
Wat maakten we ons zorgen!!

Ze hadden ook bloed afgenomen van zijn hoofdje, wat deed dat ding dat ze daarvoor in me stopten zeer!!
Blijkbaar voor niks want ze hadden niet genoeg van wat ze nodig hadden.
Werd nog een tweede keer geprobeert, wat weer niet goed lukte, en toen lieten ze het maar los.
Mijn man half in tranen omdat hij zich behoorlijk machteloos voelde en ik aardig wat pijn had.
Het zou later uit de navelstreng gehaald worden.

Het personeel overwoog een keizersnede

Bjorn moest er zo snel mogelijk uit.
Na controle bleek ik op 9/10 cm te zitten.
Dat veranderde de zaken, de voorkeur gaat altijd naar vaginaal als het even kan.
Dus de gyneacoloog werd gehaald.

De gyneacoloog bleek een beer van een vent.

Zo een type niet lullen maar aanpakken.
Er werd besloten tot vacuumpomp en knip.
Had ondertussen ook pijnstilling gekregen.
Pethidine, dus was zo stoned als een garnaal.
Had nogsteeds behoorlijk wat pijn maar kon het beter handelen.

Tijdens een wee werd ik verdooft voor de knip.
Toen moest ik heel hard werken om de kleine man eruit te krijgen.
Want zo een vacuumpomp doet niet alles voor je.

Eindelijk werd Bjorn geboren

Voor ik het weet roept mijn man uit “kan je het zien? kan je het zien!?”
Ehm nee… ik ben eventjes met andere dingen bezig dan mijn onderkant bestuderen lieverd.
Waar hij zo enorm van onder de indruk was was dat Bjorn op het moment dat hij eruit kwam nog opgerold zat in foetushouding met de vliezen nog om zijn schouders heen.
Hij vind het het mooiste en ontroerendste moment van zijn leven.

Ik kreeg een rood glibberig wezentje op mn buik geworpen die zijn stem wel even flink liet horen.
Zo onwerkelijk, en ohzo mooi.
Alle pijn was direct voorbij.
Ik ben nu mamma.

Mijn man knipte de navelstreng door.
Diep ontroerd.
Hij is nu pappa.

De nageboorte kostte me niet veel moeite,
het hechten kon me ook helemaal niks schelen.
Ik kon alleen maar naar dat mooie bijzondere wezentje kijken dat bij me lag.
Mijn zoon Bjorn.

3 thoughts on “Mijn bevallingsverhaal. De geboorte van Bjorn

  1. Wat mooi om te lezen en wat fijn dat het goed is gegaan ❤
    Die eerste ontmoeting….dat is een moment hè. Dank je wel dat je dit met ons wilt delen. Ook voor later een mooi verhaal voor jullie allemaal.
    Het loopt nooit zoals gedacht hè. Ik hoop dat je ondanks dat toch met een goed gevoel kunt terugkijken.
    Wens jullie drietjes heel veel prachtige momenten en liefde toe. Dikke knuffel xxx

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *